Aktualizacja 4 kwietnia 2026

Zaległości alimentacyjne to problem, który może mieć bardzo poważne konsekwencje prawne, w tym nawet pozbawienie wolności. Wielu dłużników alimentacyjnych zastanawia się, ile razy można trafić do więzienia za niepłacenie świadczeń na rzecz dziecka lub innego członka rodziny. Kwestia ta jest regulowana przez polskie prawo, a dokładne przepisy dotyczące kar za uchylanie się od obowiązku alimentacyjnego mogą budzić wątpliwości. Ważne jest zrozumienie, że sankcje nie są automatyczne i zależą od wielu czynników, w tym od postawy dłużnika, jego możliwości zarobkowych oraz długości i wysokości zaległości.

Przepisy Kodeksu karnego jasno wskazują, że uporczywe uchylanie się od wykonania obowiązku alimentacyjnego jest przestępstwem. Kluczowe jest tutaj słowo „uporczywe”, które oznacza powtarzalność i długotrwałość w niepłaceniu. Nie każde chwilowe opóźnienie w płatnościach będzie od razu skutkowało konsekwencjami prawnymi, ale systematyczne ignorowanie obowiązku z pewnością doprowadzi do interwencji organów ścigania. Warto również pamiętać, że odpowiedzialność karna nie zwalnia z obowiązku zapłaty zaległych alimentów wraz z odsetkami.

W kontekście pytania „ile razy można trafić do więzienia za alimenty”, należy podkreślić, że polski system prawny nie przewiduje limitu jednorazowych pobytów w zakładzie karnym za alimenty. Oznacza to, że nawet jeśli dłużnik odbył już karę pozbawienia wolności za zaległości alimentacyjne, a po jej odbyciu nadal uchyla się od płacenia, może zostać ponownie pociągnięty do odpowiedzialności karnej. Każde kolejne przestępstwo tego typu może skutkować nowym postępowaniem i wymierzeniem kolejnej kary.

Decyzja o skierowaniu sprawy do sądu karnego i ewentualnym orzeczeniu kary pozbawienia wolności należy do prokuratora. Zanim do tego dojdzie, istnieją inne metody egzekucji świadczeń alimentacyjnych, takie jak zajęcie wynagrodzenia, emerytury czy innych dochodów, a także ruchomości i nieruchomości dłużnika. Dopiero gdy te metody okażą się nieskuteczne lub dłużnik świadomie unika płacenia, prokurator może rozważyć dalsze kroki prawne.

W praktyce, postępowanie karne w sprawach alimentacyjnych zazwyczaj inicjowane jest po tym, jak komornik stwierdzi brak możliwości skutecznego wyegzekwowania należności na drodze cywilnej. Wierzyciel alimentacyjny może złożyć wniosek o ściganie sprawcy przestępstwa alimentacyjnego, a następnie organa ścigania podejmują dalsze działania. Kluczowe jest, aby wierzyciel aktywnie dbał o swoje prawa i nie dopuszczał do narastania ogromnych zaległości, które mogą być trudniejsze do odzyskania.

Konsekwencje prawne uchylania się od obowiązku alimentacyjnego

Uchylanie się od obowiązku alimentacyjnego, zgodnie z polskim prawem, może prowadzić do szeregu negatywnych konsekwencji prawnych, które wykraczają poza samo narastanie długu. Oprócz wspomnianego ryzyka kary pozbawienia wolności, istnieją inne mechanizmy prawne, które mają na celu zapewnienie środków utrzymania dla osób uprawnionych do alimentów. Zrozumienie tych konsekwencji jest kluczowe dla każdego, kto ma wobec kogoś obowiązek alimentacyjny, a także dla osób, które otrzymują świadczenia i chcą skutecznie dochodzić swoich praw.

Jedną z pierwszych i najczęściej stosowanych metod egzekucji alimentów jest postępowanie komornicze. Komornik sądowy, na wniosek wierzyciela, może wszcząć postępowanie egzekucyjne mające na celu odzyskanie zaległych świadczeń. W ramach tego postępowania komornik ma szerokie uprawnienia. Może on zająć wynagrodzenie dłużnika, jego rachunek bankowy, emeryturę, rentę, a także inne dochody. W przypadku braku wystarczających dochodów, komornik może przejść do egzekucji z majątku dłużnika, obejmującej np. nieruchomości, samochody czy inne wartościowe przedmioty.

Jeśli egzekucja z wynagrodzenia i innych dochodów okaże się nieskuteczna, a dłużnik posiada majątek, komornik może wystawić go na licytację. Uzyskane w ten sposób środki zostaną przeznaczone na pokrycie zaległości alimentacyjnych. Ważne jest, aby pamiętać, że nawet po sprzedaży majątku, jeśli kwota uzyskana z licytacji nie pokryje całości długu, obowiązek zapłaty reszty nadal istnieje. Dług alimentacyjny może być również egzekwowany przez wiele lat.

Jednakże, gdy środki te nie przynoszą rezultatu, a dłużnik mimo istnienia obowiązku świadomie unika płacenia, może zostać wszczęte postępowanie karne. Przestępstwo niealimentacji zostało uregulowane w artykule 209 Kodeksu karnego. Zgodnie z nim, kto uchyla się od wykonania obowiązku alimentacyjnego określonego co do świadczenia pieniężnego przez sąd, inną instytucję państwową lub umowę, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Warto podkreślić, że kara pozbawienia wolności jest środkiem ostatecznym i jest stosowana w przypadkach szczególnie uporczywego uchylania się od obowiązku. Sąd bierze pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym sytuację materialną i zdrowotną dłużnika, a także jego postawę wobec obowiązku alimentacyjnego. Istotne jest również to, czy dłużnik podejmuje jakiekolwiek próby uregulowania zaległości lub czy jego niepłacenie wynika z obiektywnych przeszkód, a nie z celowego działania.

Dodatkowo, osoba uprawniona do alimentów może skorzystać z pomocy Funduszu Alimentacyjnego. Fundusz ten wypłaca świadczenia w przypadku, gdy egzekucja alimentów okazała się bezskuteczna. Aby skorzystać z pomocy Funduszu, należy spełnić określone kryteria dochodowe. Fundusz Alimentacyjny przejmuje następnie obowiązek dochodzenia zaległych alimentów od dłużnika, co oznacza, że to państwo będzie starało się odzyskać wypłacone środki.

Podstawa prawna karania za niepłacenie świadczeń alimentacyjnych

Kwestia niepłacenia alimentów i jego prawnych konsekwencji jest ściśle uregulowana przez polski system prawny, co pozwala na skuteczne egzekwowanie tych świadczeń. Kluczowym aktem prawnym w tym zakresie jest Kodeks karny, który w artykule 209 przewiduje odpowiedzialność karną za uchylanie się od obowiązku alimentacyjnego. Zrozumienie podstaw prawnych jest niezbędne, aby w pełni pojąć, dlaczego i w jakich okolicznościach można trafić do więzienia za alimenty.

Artykuł 209 Kodeksu karnego stanowi, że „Kto uchyla się od wykonania obowiązku alimentacyjnego określonego co do świadczenia pieniężnego przez sąd, inną instytucję państwową lub umowę, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2”. Kluczowe dla zastosowania tej normy jest pojęcie „uchylania się” i „uporczywości”. Sąd ocenia, czy zachowanie dłużnika można uznać za świadome i celowe unikanie płacenia, a nie jedynie za chwilowe trudności finansowe.

Uporczywość uchylania się od obowiązku alimentacyjnego jest kluczowym elementem, który odróżnia sytuację, w której można zostać ukaranym, od tej, w której występują jedynie długi cywilne. Aby uznać zachowanie za uporczywe, musi ono charakteryzować się powtarzalnością i długotrwałością. Oznacza to, że nie wystarczy jednorazowe lub sporadyczne zaprzestanie płacenia. Konieczne jest wykazanie, że dłużnik systematycznie nie wywiązuje się ze swoich zobowiązań, mimo że ma ku temu możliwości.

Zanim sprawa trafi na drogę postępowania karnego, zazwyczaj prowadzone jest postępowanie egzekucyjne przez komornika sądowego. Komornik podejmuje wszelkie możliwe kroki w celu zaspokojenia roszczeń wierzyciela alimentacyjnego. Dopiero gdy okazuje się, że egzekucja jest bezskuteczna, a dłużnik świadomie unika płacenia, prokurator może rozważyć wszczęcie postępowania karnego. Warto zaznaczyć, że samo wykazanie braku możliwości płacenia alimentów z powodu obiektywnych przyczyn (np. choroba, utrata pracy) nie jest podstawą do ukarania karnego, choć nadal istnieje obowiązek spłaty długu.

Przepisy Kodeksu postępowania cywilnego również odgrywają istotną rolę w procesie egzekucji alimentów. Wierzyciel alimentacyjny ma prawo złożyć wniosek o wszczęcie egzekucji do komornika. Warto wiedzieć, że w przypadku alimentów, wierzyciel jest zwolniony z ponoszenia kosztów sądowych w postępowaniu egzekucyjnym. To ułatwia dochodzenie należności i stanowi wsparcie dla osób uprawnionych do świadczeń.

Podsumowując, podstawą prawną karania za niepłacenie alimentów jest artykuł 209 Kodeksu karnego, który penalizuje uporczywe uchylanie się od tego obowiązku. Decyzja o zastosowaniu kary więzienia, ograniczenia wolności lub grzywny zależy od oceny sądu, który bierze pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, w tym stopień zawinienia i postawę dłużnika.

Jak uniknąć więzienia za zaległości alimentacyjne i spłacić dług

Chociaż polskie prawo przewiduje możliwość pozbawienia wolności za uporczywe uchylanie się od obowiązku alimentacyjnego, istnieją skuteczne sposoby, aby uniknąć takiego scenariusza i uregulować swoje zobowiązania. Kluczem jest proaktywne działanie, otwarta komunikacja z drugą stroną oraz świadomość dostępnych rozwiązań prawnych i finansowych. Zamiast ignorować problem, warto podjąć konkretne kroki, aby go rozwiązać i uniknąć dalszych komplikacji, w tym wizyty w zakładzie karnym.

Pierwszym i najważniejszym krokiem jest szczera rozmowa z osobą uprawnioną do alimentów lub jej przedstawicielem prawnym. Zamiast unikać kontaktu, należy otwarcie przedstawić swoją sytuację finansową i zaproponować konkretne rozwiązanie. Może to być propozycja ustalenia nowego harmonogramu spłat, rozłożenia zaległości na raty lub ustalenia niższej kwoty alimentów, jeśli sytuacja materialna uległa znaczącej zmianie. Nawet jeśli nie uda się dojść do porozumienia, taka inicjatywa może być pozytywnie oceniona przez sąd w przyszłości.

Jeśli rozmowa nie przynosi rezultatów lub sytuacja jest skomplikowana, warto rozważyć mediację. Mediator jest osobą neutralną, która pomaga stronom znaleźć wspólne rozwiązanie. Mediacja jest często szybsza i tańsza niż postępowanie sądowe, a jej celem jest osiągnięcie porozumienia satysfakcjonującego obie strony. W wielu przypadkach udaje się w ten sposób wypracować realistyczny plan spłaty zaległości.

Jeśli dłużnik nie jest w stanie spłacić całości zaległości jednorazowo lub w krótkim czasie, powinien wystąpić do sądu z wnioskiem o rozłożenie długu na raty lub zmianę wysokości alimentów. Wniosek taki należy złożyć w sądzie rodzinnym właściwym ze względu na miejsce zamieszkania dziecka lub osoby uprawnionej do alimentów. Do wniosku warto dołączyć dokumenty potwierdzające trudną sytuację finansową, takie jak zaświadczenie o zarobkach, dowody na ponoszone koszty utrzymania, dokumentację medyczną itp. Sąd, analizując dowody, może podjąć decyzję o zmianie wysokości alimentów lub ustaleniu harmonogramu spłaty zaległości.

Ważne jest również, aby unikać działań, które mogą zostać zinterpretowane jako celowe unikanie płacenia. Należą do nich między innymi:

• Zmiana pracy na gorzej płatną lub zatrudnienie na czarno.
• Ukrywanie dochodów przed komornikiem lub sądem.
• Sprzedaż majątku w celu uniknięcia egzekucji.
• Ignorowanie wezwań sądowych i komorniczych.

Działania te mogą prowadzić do zaostrzenia sankcji, włącznie z możliwością orzeczenia kary pozbawienia wolności.

W przypadku, gdy dłużnik ma problemy z ustaleniem, jak prawidłowo postąpić, warto skonsultować się z prawnikiem specjalizującym się w prawie rodzinnym lub cywilnym. Adwokat lub radca prawny może doradzić najlepsze rozwiązania, pomóc w przygotowaniu dokumentów do sądu lub reprezentować dłużnika w postępowaniu. Profesjonalne wsparcie prawne może okazać się nieocenione w trudnej sytuacji finansowej i prawnej.

Pamiętaj, że system prawny stara się przede wszystkim zapewnić środki utrzymania osobom uprawnionym do alimentów. Dlatego też, zamiast liczyć na to, że problem sam się rozwiąże, należy podjąć aktywne działania w celu jego uregulowania. Skuteczne zarządzanie długiem alimentacyjnym, otwartość i współpraca z sądem oraz wierzycielem mogą pomóc uniknąć najsurowszych konsekwencji prawnych.

Egzekucja alimentów i rola komornika w procesie

Proces egzekucji alimentów jest kluczowym etapem w dochodzeniu należności od dłużnika, a rola komornika sądowego w tym procesie jest nieoceniona. Gdy dłużnik nie wywiązuje się ze swojego obowiązku dobrowolnie, to właśnie komornik staje się narzędziem, za pomocą którego wierzyciel może odzyskać zaległe świadczenia. Zrozumienie mechanizmów działania komornika pozwala lepiej poznać proces egzekucji i jego potencjalne skutki dla dłużnika, a także uświadomić sobie, dlaczego unikanie płacenia może prowadzić do dalszych, poważniejszych konsekwencji prawnych.

Egzekucja alimentów na mocy tytułu wykonawczego (np. prawomocnego orzeczenia sądu o alimentach, ugody zawartej przed sądem) jest wszczynana na wniosek wierzyciela alimentacyjnego. Wierzyciel składa wniosek do komornika właściwego ze względu na miejsce zamieszkania dłużnika lub miejsce położenia jego majątku. Komornik, po otrzymaniu wniosku i stwierdzeniu jego prawidłowości, wszczyna postępowanie egzekucyjne.

Pierwszym i podstawowym działaniem komornika jest ustalenie sytuacji majątkowej dłużnika. W tym celu komornik może zwracać się do różnych instytucji, takich jak: urzędy skarbowe, Zakład Ubezpieczeń Społecznych (ZUS), banki, pracodawcy, sądy wieczystoksięgowe, czy wydziały komunikacji. Celem jest uzyskanie informacji o dochodach, majątku ruchomym i nieruchomym dłużnika.

Najczęściej stosowaną metodą egzekucji alimentów jest zajęcie wynagrodzenia za pracę. Komornik wysyła pismo do pracodawcy dłużnika, nakazując mu potrącanie określonej części wynagrodzenia i przekazywanie jej bezpośrednio na konto wierzyciela lub komornika. Istnieją limity potrąceń, które mają na celu zapewnienie dłużnikowi środków na podstawowe potrzeby, jednak w przypadku alimentów mogą być one wyższe niż przy innych rodzajach długów.

Jeśli wynagrodzenie za pracę jest niewystarczające lub dłużnik jest bezrobotny, komornik może zająć inne świadczenia, takie jak emerytura, renta, zasiłek dla bezrobotnych, czy świadczenia z pomocy społecznej. W przypadku kont bankowych, komornik może dokonać blokady środków na rachunku i ściągnąć je do wysokości zaległości.

Kolejnym etapem egzekucji, gdy inne metody okazują się nieskuteczne, jest zajęcie majątku ruchomego (np. samochód, sprzęt RTV/AGD) i nieruchomego dłużnika. Zajęty majątek jest następnie opisywany, a komornik przystępuje do jego oszacowania. Po ustaleniu wartości, majątek ten jest sprzedawany w drodze licytacji komorniczej. Uzyskane z licytacji środki są przeznaczane na pokrycie zaległości alimentacyjnych, kosztów egzekucji oraz ewentualnych innych długów.

Ważne jest, aby dłużnik alimentacyjny był świadomy, że komornik ma szerokie uprawnienia i może stosować różne metody egzekucji. Ignorowanie działań komornika lub próby ukrycia majątku mogą prowadzić do dalszych konsekwencji prawnych, w tym do wszczęcia postępowania karnego. Komornik jest również organem, który może sporządzić dokumentację potwierdzającą bezskuteczność egzekucji, co jest niezbędne do dalszych działań prawnych, w tym do możliwości wystąpienia z wnioskiem o ściganie za niepłacenie alimentów.

Warto również wspomnieć o roli Funduszu Alimentacyjnego. Jeśli egzekucja komornicza okaże się bezskuteczna przez określony czas, wierzyciel może zwrócić się o pomoc do Funduszu Alimentacyjnego. Fundusz wypłaca wówczas świadczenia zamiast dłużnika, a następnie sam dochodzi zwrotu tych środków od dłużnika w drodze postępowania egzekucyjnego. To dodatkowy mechanizm, który ma na celu zapewnienie ochrony praw dzieci i innych osób uprawnionych do alimentów.

Znaczenie postępowania karnego w przypadku zaległości alimentacyjnych

Chociaż postępowanie egzekucyjne prowadzone przez komornika jest podstawowym narzędziem do dochodzenia zaległych alimentów, w pewnych sytuacjach konieczne staje się wszczęcie postępowania karnego. Jest to środek ostateczny, stosowany w przypadkach, gdy dłużnik uporczywie uchyla się od obowiązku alimentacyjnego, a inne metody egzekucji okazują się nieskuteczne. Postępowanie karne pełni kluczową rolę w systemie prawnym, mając na celu nie tylko ukaranie sprawcy, ale również wywarcie presji na dłużnika, aby ten zaczął wywiązywać się ze swoich zobowiązań.

Główną podstawą do wszczęcia postępowania karnego jest artykuł 209 Kodeksu karnego, który penalizuje uporczywe uchylanie się od wykonania obowiązku alimentacyjnego. Aby takie postępowanie mogło być wszczęte, muszą zostać spełnione określone warunki. Przede wszystkim, musi istnieć prawomocne orzeczenie sądu, umowa lub inne ustalenie prawne określające obowiązek alimentacyjny co do świadczenia pieniężnego. Po drugie, dłużnik musi świadomie i uporczywie uchylać się od jego wykonania. Uporczywość oznacza długotrwałość i powtarzalność zachowania, a także brak uzasadnionych przeszkód uniemożliwiających płacenie.

Postępowanie karne zazwyczaj inicjowane jest na wniosek wierzyciela alimentacyjnego lub z urzędu, gdy prokurator poweźmie wiadomość o popełnieniu przestępstwa. Zanim prokurator zdecyduje o wniesieniu aktu oskarżenia, zazwyczaj konieczne jest przeprowadzenie postępowania przygotowawczego, które obejmuje przesłuchania świadków, zebranie dowodów i analizę dokumentów. Kluczowe w tym procesie jest wykazanie, że dłużnik miał możliwość płacenia alimentów, ale tego nie robił, a jego zachowanie nosi znamiona celowego działania.

W przypadku skazania za przestępstwo niealimentacji, sąd może orzec jedną z następujących kar: grzywnę, karę ograniczenia wolności lub karę pozbawienia wolności do lat 2. Wybór konkretnej kary zależy od wielu czynników, w tym od stopnia zawinienia dłużnika, wysokości zaległości, jego postawy w trakcie postępowania, a także od tego, czy wcześniej był karany za podobne przestępstwa. Sąd zawsze ocenia całokształt okoliczności sprawy.

Co ważne, postępowanie karne nie zwalnia dłużnika z obowiązku spłaty zaległych alimentów wraz z odsetkami. Nawet jeśli dłużnik odbył karę pozbawienia wolności, nadal pozostaje zobowiązany do uregulowania swojego długu. Wierzyciel alimentacyjny może nadal dochodzić należności na drodze postępowania cywilnego, na przykład poprzez egzekucję komorniczą. W praktyce, skazanie na karę więzienia może stanowić silny impuls dla dłużnika do uregulowania zobowiązań, aby uniknąć dalszych konsekwencji i móc wrócić do normalnego życia.

Warto również pamiętać o przepisach dotyczących świadczeń alimentacyjnych z Funduszu Alimentacyjnego. Gdy egzekucja komornicza jest bezskuteczna, Fundusz może wypłacać świadczenia, a następnie dochodzić zwrotu tych środków od dłużnika. W takich przypadkach, niepłacenie alimentów może prowadzić do konsekwencji zarówno ze strony wierzyciela, jak i ze strony organów państwowych, co potęguje nacisk na uregulowanie zadłużenia.

Podsumowując, postępowanie karne jest ważnym elementem systemu ochrony praw osób uprawnionych do alimentów. Stanowi ono narzędzie do zwalczania uporczywego uchylania się od obowiązku i może prowadzić do dotkliwych sankcji dla dłużnika, w tym do utraty wolności. Jednocześnie, nie zwalnia z obowiązku spłaty długu.

Częste pytania o odpowiedzialność za niepłacenie alimentów

Kwestia niepłacenia alimentów i związanych z tym konsekwencji prawnych budzi wiele wątpliwości i pytań wśród osób zadłużonych, a także ich bliskich. Poniżej przedstawiamy odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania dotyczące tego, jak często można trafić do więzienia za alimenty, jakie są inne konsekwencje prawne oraz jak można uniknąć najsurowszych sankcji.

Czy za niepłacenie alimentów można trafić do więzienia wielokrotnie?

Tak, polskie prawo nie przewiduje limitu jednorazowych pobytów w zakładzie karnym za alimenty. Jeśli po odbyciu kary pozbawienia wolności dłużnik nadal uchyla się od obowiązku alimentacyjnego, może zostać ponownie pociągnięty do odpowiedzialności karnej i skierowany do więzienia. Każde kolejne uporczywe uchylanie się od obowiązku alimentacyjnego może być traktowane jako nowe przestępstwo.

Jakie są inne konsekwencje niepłacenia alimentów poza więzieniem?

Poza ryzykiem kary pozbawienia wolności, niepłacenie alimentów może prowadzić do:

• Egzekucji komorniczej z wynagrodzenia, rachunku bankowego, emerytury, renty, a także z majątku ruchomego i nieruchomego.
• Obciążenia hipotecznego na nieruchomości dłużnika.
• Możliwości skierowania sprawy do Funduszu Alimentacyjnego, który wypłaca świadczenia zamiast dłużnika, a następnie dochodzi zwrotu tych środków.
• Wpisania do rejestrów dłużników (np. Krajowy Rejestr Długów).
• Obowiązku zapłaty zaległych alimentów wraz z odsetkami.

Czy każdy, kto nie płaci alimentów, trafi do więzienia?

Nie. Kara pozbawienia wolności jest środkiem ostatecznym. Zanim do niej dojdzie, komornik podejmuje próby egzekucji. Postępowanie karne jest wszczynane zazwyczaj w przypadkach uporczywego i świadomego uchylania się od obowiązku, gdy inne metody egzekucji okazały się nieskuteczne. Sąd bierze pod uwagę sytuację materialną dłużnika, jego postawę i celowość uchylania się od płacenia.

Co zrobić, jeśli mam zaległości alimentacyjne i chcę uniknąć więzienia?

Najlepszym sposobem jest proaktywne działanie. Należy:

• Skontaktować się z osobą uprawnioną do alimentów i spróbować dojść do porozumienia w sprawie harmonogramu spłat lub zmiany wysokości alimentów.
• Złożyć wniosek do sądu o rozłożenie zaległości na raty lub zmianę wysokości alimentów, przedstawiając dowody na trudną sytuację finansową.
• Skonsultować się z prawnikiem, który pomoże wybrać najlepsze rozwiązanie prawne.
• Unikać działań mających na celu ukrycie dochodów lub majątku.

Czy można zmienić wysokość alimentów, jeśli moja sytuacja finansowa się pogorszyła?

Tak, można złożyć do sądu wniosek o obniżenie alimentów. Wymaga to jednak przedstawienia dowodów na trwałą i znaczącą zmianę sytuacji finansowej, która uniemożliwia płacenie alimentów w dotychczasowej wysokości. Sąd oceni, czy zmiana jest uzasadniona.

Co to jest Fundusz Alimentacyjny i jak działa?

Fundusz Alimentacyjny to instytucja państwowa, która wypłaca świadczenia alimentacyjne osobie uprawnionej w przypadku, gdy egzekucja alimentów od dłużnika okazała się bezskuteczna. Po wypłaceniu świadczeń, Fundusz przejmuje prawo do dochodzenia tych należności od dłużnika.